|
|
 |
|
|
|
|
Το τεύχος αυτό της Μηνιαίας Επιθεώρησης είναι αφιερωμένο στην ελληνικότητα. Πιο συγκεκριμένα, προσπαθεί να διερευνήσει τη σχέση της ελληνικότητας με το σχεδιασμό και την υλοποίηση της πολιτικής στρατηγικής των ελληνικών κομμάτων. Συζητήσεις για την ελληνικότητα έχουν γίνει πολλές, περιορίζονται όμως σχεδόν πάντα αποκλειστικά στο πολιτισμικό επίπεδο.
Η έρευνα για την ελληνικότητα αποτελεί συνέχεια της έρευνας για τις ιδιαίτερες ελληνικές αξίες, η οποία είχε δημοσιευθεί στο τεύχος 39 (104) του Μαρτίου 2008. Και στις δύο έρευνες ο στόχος είναι κοινός: η διερεύνηση των δυνατοτήτων που έχει η Ελλάδα να διατηρήσει στοιχεία της εθνικής της ταυτότητας την εποχή της παγκοσμιοποίησης και με δεδομένη την ένταξή της στους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς – στους θεσμούς της Δύσης.
Εδώ και αρκετά χρόνια, ένας ιδιαίτερος όρος στον οποίο δόθηκε σημαντική βαρύτητα στη δεκαετία του ’80, αλλά εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να χρησιμοποιείται ευρέως, ο όρος «εθνική στρατηγική», έχει αλλάξει σημασία και περιεχόμενο. Απόρροια της ενσωμάτωσης της Ελλάδας σε έναν θεσμό καπιταλιστικής περιφερειακής ολοκλήρωσης –όπως είναι η ΕΕ– καθώς και της συμμετοχής της σε μια πλουραλιστική αμυντική κοινότητα –όπως είναι το ΝΑΤΟ– είναι η αφαίρεση από την εθνική στρατηγική της διαστάσεων και δυνατοτήτων, οι οποίες πλέον μεταβιβάζονται σε θεσμούς εκτός του εθνικού κράτους. Με το δεδομένο αυτό, η ανίχνευση επιπέδων σχετικής αυτονομίας για την Ελλάδα –όπως και για όλες τις θεωρούμενες μικρές χώρες οι οποίες για λόγους επιβίωσης σε ένα παγκοσμιοποιημένο και άναρχο διεθνές περιβάλλον, αναγκάζονται να συμμετέχουν σε υπερεθνικούς ή μετα-εθνικούς θεσμούς– καθίσταται καθοριστική για τη διασφάλιση καλύτερων όρων επιβίωσης μέσα σε μια παγκόσμια οικονομία, η οποία μαστίζεται από οικονομική κρίση. Η οικονομική κρίση με τη σειρά της θα συμβάλει στη διαμόρφωση νέων ισορροπιών στα επιμέρους γεωπολιτικά υποσυστήματα, τα οποία συναπαρτίζουν την παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα.
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
